Ғибрат... Ашуланба!

Бір күні пайғамбарымызға (саллаллаһу алейһи уә сәлләм) бір тайпаның көсемі келеді. Қайтарында: «Мырзам, маған насихат айтыңыз!» деп сұрайды. 

Пайғамбарымыз алейһисалам оған: «Мұқият бол, Ашуланба!» дейді. 

Тайпаның көсемі бұл қысқа ғана насихатқа таң қалып, ауылына қарай беттейді. Ауылына келсе, ауыл тұрғындарының жасақтанып жатқанын байқайды. Олардан алаңдаумен сұрайды:

- Тыныштық па, не болды?

- Біздің жастарымыз көрші тайпаның малдарынан бірнешеуін ұрлапты. Олардың қаруланып бізге келетіндерін ойлап, қорғану үшін жасақтанып жатырмыз,- дейді.

- Демек бізге шабуыл жасамақшы ма, - деп айбаттанып, тайпаның көсемі де қаруланады. Дәл сол сәтте пайғамбарымыздың (алейһисалам) насихаты есіне түседі.

Дереу тәубе етіп, қару жарақтарын тастап, тұрғындарға былай дейді:

- Мен қазір арғы тайпаға барып сөйлесемін. Келіспесе де жоғалтарымыз жоқ. 

Арғы ауылға жақындағанда сол ауылдың тұрғындары таңырқап, оны көсемдерінің жанына алып барады. Көсемдерімен сәлемдесіп былай дейді: 

- Біздің жастарымыз сендердің малдарыңа зиян келтіріпті. Қателік бізден. Барлық шығындарды мен өтеймін. Осының кесірінен қан төгілмеуі тиіс.

Арғы көсем бұл кең пейілділіке қатты риза болып:

- Олай болса мен де барлық нұқсандарды кештім, - дейді.

Осылайша қан төгілмей араларында бейбітшілік орнайды.