Жалғасы... Ықыласпен айтылған истиғфар (2)

Бір наубайхананың алдына келгенінде «жаңбыр тоқтағанға дейін паналайын» деп ойлап ішке кіреді. Жаңбырдан шылқып су болған кісіні көрген наубайшы жылы жүзбен қарсы алып, төрлетуін өтінеді. Жылы жерге кіріп, үсті құрғаған имамның көңілі басылады. Наубайшы:

- Мырзам, дала болса да жаңбыр құйып тұр. Таңға дейін осында қалыңыз, әрі маған серік боласыз.

- Жарайды.

- Олай болса, мұнда жайғасыңыз, жайбарақат отырыңыз, қысылмаңыз.

Наубайшының жұмысына кедергі келтірмейтін түрде бұрышқа жайғасқан Имам еріксіз наубайшының әрекеттеріне қарап отырады. Наубайшы әр бір нанды шығарып жатқанында «әстағфируллаһ» деп айтады. Бірінші нанды шығарғанында «әстағфируллаһ», екіншісін шығарғанында тағы «әстағфируллаһ» әр ісінде міндетті түрде «әстағфируллаһтан» басқа ештеңе айтпайды. Мұнысы Имамның назарын тартып:

- Машаллаһ балам, истиғфарға тіліңді әбден үйреткен екенсің!- дейді.

- Бұдан өткен көркем сөз, оны айтудан асқан іс бар ма екен жалғанда?!

- Дұрыс айтасың. Ал, сен осы истиғфардың пайдасын көрдің бе, жемісін жедің бе?

- О не дегеніңіз, осы истиғфардың арқасында Раббымнан не сұрасам да қолымды қайтарған емес.

- Не сұраған едің? Не берді саған?

(Жалғасы ертең...)