Ғибрат... Біреуге ор қазба...

Біреуді аяқтан шалу, ор қазу көбінесе көре алмаушылықтан, күндестіктен туындайды. Күндеуші адамдар басқаның өзінен үстем болуын, бақуатты болуын көре алмайды. Олардың жетістігін көргенде күндеушіліктері қоза түседі, ал бастарына қиындық түскенін көргенде қатты қуанады. Мұндай жаман мінезді болу өте қауіпті. Хадис шәрифте: «Кімде-кім ұнатпайтын адамына бәле-жала, қиындық келгені үшін қуанатын болса, Аллаһу та’ала ол адамға да сондай бәле-жала жібереді» делінген. «Біреуге ор қазба өзің түсерсің» деген халық даналығының да түбі дінімізден келеді.

Бір күні азулы ислам дұшпаны Әбу Жәһл пайғамбарымызды үйіне қонаққа шақырған екен. Тіпті келемін деген уәдесін алады. Пайғамбарымыз уәдесіне берік екенін білгендіктен келетініне нық сенімді болады. Үйіне келер жолға ор қазып, бетін шырпылармен жауып қояды. Ниеті орға құлаған кезде төбесінен жаншып, өлтіру болатын. Пайғамбарымыз үйіне жақындағанын көргенінде қатты қуанып кетеді. Қазір сәлден соң орға түседі деп күтіп отырады. Орға жақын қалған сәтте Жәбрейіл (алейһиссалам) періште келіп, үйдің алдына ор қазылғанын, Аллаһу та’ала кері қайтуын бұйырғанын айтады. Пайғамбарымыздың кері қайтқанын көргенінде ор бар екенін ұмытқан Әбу Жәһл не болғанын түсінбей, орнынан атып тұрып сыртқа қарай ұмтыла жөнеледі. Қазған тұзағына өзі түседі. Қасындағылар жетіп келіп көмектеспекші болады. Жіп тастайды, ағаш тастайды, төменге түсіп көтереді бірақ Әбу Жәһлді шығара алмайды. Соңында Әбу Жәһл «Мені құтқарса, тек Мұхаммед (алейһиссалам) құтқарады. Соны шақырыңдар» дейді. Пайғамбарымыз келіп, иман келтірсең құтқарамын, әйтпесе көмектеспеймін дейді. Әбу Жәһл иман келтіретініне уәде береді. Бірақ шыққан соң бұрыңғы әдетінше дұшпандығын қайта жалғастырады.