Тасқа айналған нан (1)

Бір бай әйел ертеде, ханшадай ғұмыр кешеді,
Қызметшілер жүгіріп, асты-үстіне түседі,
Азық толы қоймалар, бейқамсыз күндер өтеді,
Сараңдықта алайда, шырқау шыңға жетеді.
Кедей келсе жолатпай, қуып, тұра сөгеді,
Жесір, жетім ешкімге жанашырлық етпеді.

Жыртық жамаулы жаман, көрші үйде қираған,
Бір отбасы тұрады, іші уайым тулаған,
Аштық, сырқат бой алған, напақаға зар болған,
Үш балалы бір әйел тұрып жатыр қыстаған.
Суықпенен аштықта балаларға күш берер,
Табылса екен дейді ана, тым болмаса қатқан нан.

Мұңлы даусы елжіреп, көз жасымен еңіреп,
Шарасыз ана жалынып, келді байға ентелеп:
«Мейіріңе сиынып, келдім медет берер деп,
Бүлдіршіндер аш еді, қалжыратты сырқат, дерт,
Бір нан беріп қарызға, біз пақырға рақым ет,
Осы жақсылығың үшін, Хақ разылығына жет.»

Бай әйелдің сол сәтте, жанарынан қар жауып,
«Ешқандай нан жоқ менде,» деді теріс айналып,
«Өтірік болса айтқаным, бар нандарым тас болсын,
Көздеріме жас толсын,» деп қарады алайып.

Кедей ана күйініп, көзіне жас үйіліп,
Еңсе кетті салбырап, қайтты үйіне түңіліп.
Бай әйелде мәз-мәйрам, жан-жағы бүтін, тәмам,
Көрмеген машақат хәм, күнде той, сауық-сайран.

(Жалғасы ертең...)